Ik zal maar met de deur in huis vallen, ik dacht dat ik depressief aan het worden was. Ik kon avonden lang janken om niets. Iemand vindt me niet aardig? Janken! Ik laat iets vallen? Tranen met tuiten! Plannen worden gewijzigd? "Oh god wat een kutleven, ik stap er uit, dit is het niet waard, kutjeugd!" Snot overal. Nu ging ik, geen idee hoe ik op het idee kwam, kijken of het aan de pil kon liggen.
Ja hoor, zat ik toch even oog in oog met de absolute waarheden die op internet staan. Je kan er keihard depressief van worden. Niets minder dan wat ik zelf al gediagnosticeerd had. Na met een vriendin te hebben gesproken bleken we precies hetzelfde hormonale aandoening te hebben. Binnenkort dus maar samen even huilen met de pet op.
zondag 22 april 2012
woensdag 21 maart 2012
Psychiater
Een verhaaltje over mijn tweede stagegesprek.
Als iemand zich aan mij voorstelt, de hand schudt en de naam zegt is het meestal zo dat ik bij het verliezen van lichamelijk contact de naam gelijk ook weer kwijt ben. Enkele uitzonderingen kunnen zijn dat iemand een zeer ludieke naam heeft, erg aantrekkelijk is of dat ik stiekem de naam van deze persoon al wist, maar dit niet toe wou geven. Zo ook vandaag, ik weet zijn naam niet meer. Ironisch, om de reden dat hij wel erg veel over mij weet. We praatten, over mij, over mijn gedachtes, over mijn ervaringen, over mijn niet altijd simpele jeugd.
Het was een vriendelijke man met een flinke buik en grijs haar. Hij was sympathiek, gaf netjes gevoelsreflecties die zeker thuishoren in zijn beroepsgroep. “Dat moet lastig zijn geweest.” Ik vertelde dat je als kind daar niet zo mee bezig bent, maar later realiseert wat de norm is en wat niet. Hij kwam met conclusies, dingen die in verband met elkaar kunnen staan. Ik luisterde gefascineerd. We spraken over therapie, niet die van mij, van anderen, mensen die het erger hebben dan ik.
Deze man luisterde, hij nam zijn tijd, liet mijn woorden even inzinken en kwam met andere woorden. Deze man was hardop aan het nadenken, hij was slim, hij had tenslotte gestudeerd. Hij vroeg dingen die ik nooit heb overdacht. “Hoe zijn jouw relaties?” “Wat zijn jouw ankers?” “Wanneer komen lastige herinneringen naar boven?” Gek genoeg wist ik alle antwoorden, natuurlijk wist ik ze, ze gaan over mij.
Als iemand zich aan mij voorstelt, de hand schudt en de naam zegt is het meestal zo dat ik bij het verliezen van lichamelijk contact de naam gelijk ook weer kwijt ben. Enkele uitzonderingen kunnen zijn dat iemand een zeer ludieke naam heeft, erg aantrekkelijk is of dat ik stiekem de naam van deze persoon al wist, maar dit niet toe wou geven. Zo ook vandaag, ik weet zijn naam niet meer. Ironisch, om de reden dat hij wel erg veel over mij weet. We praatten, over mij, over mijn gedachtes, over mijn ervaringen, over mijn niet altijd simpele jeugd.
Het was een vriendelijke man met een flinke buik en grijs haar. Hij was sympathiek, gaf netjes gevoelsreflecties die zeker thuishoren in zijn beroepsgroep. “Dat moet lastig zijn geweest.” Ik vertelde dat je als kind daar niet zo mee bezig bent, maar later realiseert wat de norm is en wat niet. Hij kwam met conclusies, dingen die in verband met elkaar kunnen staan. Ik luisterde gefascineerd. We spraken over therapie, niet die van mij, van anderen, mensen die het erger hebben dan ik.
Deze man luisterde, hij nam zijn tijd, liet mijn woorden even inzinken en kwam met andere woorden. Deze man was hardop aan het nadenken, hij was slim, hij had tenslotte gestudeerd. Hij vroeg dingen die ik nooit heb overdacht. “Hoe zijn jouw relaties?” “Wat zijn jouw ankers?” “Wanneer komen lastige herinneringen naar boven?” Gek genoeg wist ik alle antwoorden, natuurlijk wist ik ze, ze gaan over mij.
zaterdag 10 maart 2012
Mijn moeder, zus en ik lagen in een tent. We zouden die dag naar een andere camping verkassen en hadden er al een hele leuke week opzitten. "Ik moet vandaag naar de dokter" zei mijn moeder. Ze zou door haar toenmalige vriend opgehaald worden, we waren toch niet ver van huis verwijderd, en die zou met haar mee gaan. De grote vraag werd al snel uitgesproken: "waarom moet je naar de dokter, mama?" Ze twijfelde of ze het antwoord zou geven, het was dan ook even schrikken toen ze het toch toegaf. "Ik moet jullie iets vertellen, ik ben zwanger."
Dat was flink schrikken... We waren al heel wat jaren met z'n vieren, mijn zus, moeder, broertje en ik. In een rijtjeshuis in Almere. Eerst was ik dan ook verbaasd en opstandig. Een broertje erbij, halfbroertje zoals ik eerst nog wel eens wou benadrukken, zat niet in mijn persoonlijke toekomst plan. Uiteindelijk kreeg mijn moeder een wolkje van een zoontje, een broertje, die Jeroen heet. Een lief klein jongetje met lichtblond haar en een prachtige lach. Dit lieve kleine jongetje heeft een enorme plek in mijn hart. Vandaag is het precies negen jaar geleden dat de vriend van mijn moeder 's nachts de kamer in liep en mij en mijn grieperige zus vertelde dat we net een broertje hadden gekregen. Met hem en mijn moeder ging het goed en we kregen enkele foto's te zien van een kleine baby die we die dag gingen ontmoeten.
Negen jaar later, vandaag, is Jeroen uitgegroeid tot een lief ventje. Hij houdt van de natuur, gaat graag naar musea en is dol op zijn grote zussen. Voor zijn verjaardag wil hij graag speksteen, om mooie kunstwerken van te maken. Jeroen heeft een enorme fantasie en lijkt onwijs op mij. Dus, lieve Jeroen, gefeliciteerd, ik houd van je.
Dat was flink schrikken... We waren al heel wat jaren met z'n vieren, mijn zus, moeder, broertje en ik. In een rijtjeshuis in Almere. Eerst was ik dan ook verbaasd en opstandig. Een broertje erbij, halfbroertje zoals ik eerst nog wel eens wou benadrukken, zat niet in mijn persoonlijke toekomst plan. Uiteindelijk kreeg mijn moeder een wolkje van een zoontje, een broertje, die Jeroen heet. Een lief klein jongetje met lichtblond haar en een prachtige lach. Dit lieve kleine jongetje heeft een enorme plek in mijn hart. Vandaag is het precies negen jaar geleden dat de vriend van mijn moeder 's nachts de kamer in liep en mij en mijn grieperige zus vertelde dat we net een broertje hadden gekregen. Met hem en mijn moeder ging het goed en we kregen enkele foto's te zien van een kleine baby die we die dag gingen ontmoeten.
Negen jaar later, vandaag, is Jeroen uitgegroeid tot een lief ventje. Hij houdt van de natuur, gaat graag naar musea en is dol op zijn grote zussen. Voor zijn verjaardag wil hij graag speksteen, om mooie kunstwerken van te maken. Jeroen heeft een enorme fantasie en lijkt onwijs op mij. Dus, lieve Jeroen, gefeliciteerd, ik houd van je.
vrijdag 6 januari 2012
Irish Coffee
Toen ik een poos geleden nog bij de Hoogvliet werkte achter de kassa, stond ik nog wel eens bij de slijterij. Daar maak je dit soort dingen mee.
De whiskey was erg lekker, hij had er vanochtend tweemaal heerlijke Irish coffee van gedronken. Wiebelend stond hij bij de slijterij aan mij te vertellen dat hij ook wel zin in een biertje had, dus even nog de winkel in ging. Hij vertelde over zijn fijne tijd bij fokker op Schiphol-Oost. Hoe hij daar met zijn maten dronk. Hoe hij zijn laatste gulden in de gokmachine had gegooid. Naar verhaal had hij vervolgens zijn rug er naartoe gekeerd, op dat moment rolde er veel geld uit. Van dit geld had hij een rondje gekocht.
Helaas is hij eenzaam.
Deze dronken, oudere man had geen aansporing nodig om mij te vertellen dat hij toch twintig jaar een relatie heeft gehad met een vrouw die zowel niet dronk als rookte. Ze waren vriendschappelijk uit elkaar gegaan, soms komt hij haar nog tegen, dan begroeten ze elkaar vriendelijk. Ze waren eens op vakantie geweest, met de Renault door Spanje en Portugal. Hier droomde hij nog wel eens over.
De whiskey was erg lekker, hij had er vanochtend tweemaal heerlijke Irish coffee van gedronken. Wiebelend stond hij bij de slijterij aan mij te vertellen dat hij ook wel zin in een biertje had, dus even nog de winkel in ging. Hij vertelde over zijn fijne tijd bij fokker op Schiphol-Oost. Hoe hij daar met zijn maten dronk. Hoe hij zijn laatste gulden in de gokmachine had gegooid. Naar verhaal had hij vervolgens zijn rug er naartoe gekeerd, op dat moment rolde er veel geld uit. Van dit geld had hij een rondje gekocht.
Helaas is hij eenzaam.
Deze dronken, oudere man had geen aansporing nodig om mij te vertellen dat hij toch twintig jaar een relatie heeft gehad met een vrouw die zowel niet dronk als rookte. Ze waren vriendschappelijk uit elkaar gegaan, soms komt hij haar nog tegen, dan begroeten ze elkaar vriendelijk. Ze waren eens op vakantie geweest, met de Renault door Spanje en Portugal. Hier droomde hij nog wel eens over.
dinsdag 1 november 2011
Wat ik, zonder grappen en grollen, best zou willen voor mijn verjaardag.
Een kekke fietsbel, mijn huidige trouwe fietsbel is stuk en hangt als een stuk ongeluk aan mijn stuur. Met als bijkomend verschijnsel dat ik kutkinderen die voor mijn fiets springen niet kan waarschuwen voor het (soms ook letterlijke) aankomende gevaar wat "Charlotte-op-een-fiets" heet. Mijn fiets is zwart met roze vlinders, natuurlijk staat een grote groene fietsbel hier niet bij, dus graag in prinsessenthema.
Gekleurd karton, mijn kamer mist kleur, ik heb veel natuurlijke tinten waaronder zwart grijs en wit, maar mijn persoonlijkheid vraagt om meer kleur. Ook wil ik meer creatieve dingen doen, dus dan is dit een win-win situatie. Ohja, en vroeger had je van die gave vormpjesuitdrukdingetjes, dat zou ook echt supertof zijn!
Leuke, humoristische en/of mooie postkaarten, voor op mijn deur, aan de binnenkant en buitenkant. Ook natuurlijk gewoon om te lachen, why not.
Ontbijt op bed van een willekeurig aantrekkelijk persoon. Het maakt me niet uit, aantrekkelijk is al goed genoeg, als het maar verrassend is, en smakelijk. Vers fruit zou wel fijn zijn, en croissantjes. Misschien een gebakken eitje, sunny side up, dat als je met je vork in de dooier prikt er eigeel uit komt gelopen maar dat het eiwit helemaal hard is. Op een geroosterd meergranenbroodje. Ohja, en ik wil natuurlijk op mijn verjaardag, als ik wakker word, niet naar iemand kijken die lelijk is.
Een boekenbon, ik heb er nog nooit een gehad. Soms ben ik wel eens bang dat mensen me te dom achten voor een boekenbon. Een boekenbon dus.
Gekleurd karton, mijn kamer mist kleur, ik heb veel natuurlijke tinten waaronder zwart grijs en wit, maar mijn persoonlijkheid vraagt om meer kleur. Ook wil ik meer creatieve dingen doen, dus dan is dit een win-win situatie. Ohja, en vroeger had je van die gave vormpjesuitdrukdingetjes, dat zou ook echt supertof zijn!
Leuke, humoristische en/of mooie postkaarten, voor op mijn deur, aan de binnenkant en buitenkant. Ook natuurlijk gewoon om te lachen, why not.
Ontbijt op bed van een willekeurig aantrekkelijk persoon. Het maakt me niet uit, aantrekkelijk is al goed genoeg, als het maar verrassend is, en smakelijk. Vers fruit zou wel fijn zijn, en croissantjes. Misschien een gebakken eitje, sunny side up, dat als je met je vork in de dooier prikt er eigeel uit komt gelopen maar dat het eiwit helemaal hard is. Op een geroosterd meergranenbroodje. Ohja, en ik wil natuurlijk op mijn verjaardag, als ik wakker word, niet naar iemand kijken die lelijk is.
Een boekenbon, ik heb er nog nooit een gehad. Soms ben ik wel eens bang dat mensen me te dom achten voor een boekenbon. Een boekenbon dus.
woensdag 24 augustus 2011
Uitkijken
Bijna. Heel bijna. Niet zo lang meer. Best snel. Binnenkort, over een tijdje. Nog even. Wachten, niet zo lang meer. Een poosje, in een ogenblik. Nog even. Heel even, vrij snel.
Treinblog
Dit is geschreven in de trein met een bonkend hoofd.
Ik kan niet meer zeggen dat ik nog nooit in Arnhem ben geweest. Het was niet per ongeluk zo gekomen. Roos heeft er een kamer dus kwam ik langs om wijn te drinken. Iets waar ik momenteel, al zal dat niet zo lang meer duren, een beetje spijt van heb. Als je eigenlijk altijd in de randstad bent is het een beetje gek om door het Gelderse landschap te rijden en te realiseren dat Nederland zo lelijk nog niet is. Gelukkig zit ik in mijn eentje, al heb ik er wel lang voor moeten zoeken. Ik heb een kater en een rolkoffertje.
Ik kan niet meer zeggen dat ik nog nooit in Arnhem ben geweest. Het was niet per ongeluk zo gekomen. Roos heeft er een kamer dus kwam ik langs om wijn te drinken. Iets waar ik momenteel, al zal dat niet zo lang meer duren, een beetje spijt van heb. Als je eigenlijk altijd in de randstad bent is het een beetje gek om door het Gelderse landschap te rijden en te realiseren dat Nederland zo lelijk nog niet is. Gelukkig zit ik in mijn eentje, al heb ik er wel lang voor moeten zoeken. Ik heb een kater en een rolkoffertje.
Abonneren op:
Berichten (Atom)